Արցախը մեր ուշադրութեան կիզակէտ.Արմէն Թաշճեան... Վրաստան պատրաստ է հարթակ դառնալ Հայաստանի եւ Ատրպէյճանի միջեւ... Սուրիոյ նախագահական ընտրութիւնները յառաջիկայ 26 մայիսին... Պանծալի յոբելեան...
Լիբանան, բանակ եւ ... ընտրութիւն
Հեղինակ՝ Սագօ Արեան 09 Մարտ 2021 , 13:32
Դիտումների քանակ՝ 203

Լիբանան, բանակ  եւ ... ընտրութիւն

Երէկ ուշագրաւ զարգացում մը գրանցուեցաւ Պէյրութի քաղաքական տեսադաշտին մէջ։

Լիբանանեան բանակի ընդհանուր հրամանատար զօր. Ժոզէֆ  Աուն սպայական կազմին հետ հանդիպման ընթացքին «բաց թեքստ»ով խօսեցաւ առկայ դժուարութիւններուն մասին ու քիչ մը հեռու երթալով երկրի քաղաքական աւագանիին հարց տուաւ եւ  ըսաւ «ո՞ւր կ՚երթաք»։

Լիբանանի պէս խճճուած երկրի մը մէջ մինչեւ այս պահը բանակը կը շարունակէ մնալ երկրի միաւորման, միակամութեան խորհրդանիշը ու նաեւ անվտանգութեան հիմնարար երաշխիքը եւ գուցէ այս հարթութիւնէն պէտք է նայիլ բանակի զօրահրամանտարին կողմէ կատարուած յայտարարութիւններուն։

Երկրի մը մէջ, ուր քաղաքական պատկերը մեծ առումով բաժանումներու մէջ է, եւ այն ալ յաճախ ոչ միայն հորիզոնական եւ իրար չհանդիպող եզրագծերով, այլ նաեւ հակադրական եւ հակոտնեայ մօտեցումներով բանակը կը շարունակէ մնալ լիբանանցիներու վերջին յոյսը։

Յոյս, որուն յենելով է, որ լիբանանցի սովորական քաղաքացին կը փորձէ ցոյցերն ու փակ ճանապարհները աչքի առնելով փողոց դուրս գալ եւ մտածել իր աւուր հացին մասին։

 Եւ բանակ, որ հակառակ տարբեր քաղաքներու մէջ առկայ «ապահովական կղզիակներ»ուն, կը փորձէ ամէն ճիգ ընել, որ առկայ վտանգի օճախները չմեծնան ու արտաքին ուժերուն կողմէ «նախատեսուած» կամ նոյնիսկ պատրաստուած վտանգները համատարած չդառնան։

Այստեղ անպայման պէտք է յիշել, որ Լիբանանի ամէնէն օրհասական օրերուն բանակի «մասնատում»ն էր, որ երկիրը մատնած է անորոշութեան ու այսօր տնտեսական այս բաւականին բարդ օրերուն, դարձեալ բանակն է, որ կը պահէ երկիրը։

Հիմա կը ծագի հարց, արդեօ՞ք  քրիստոնեայ մարոնի զօրահրամանատարին այս օրերուն եւ այս «բաց ոճ»ով խօսիլ ինչ որ բան կը նշանակէ։

Կամ  Թեհրան-Ուաշինկթըն բանակցութիւններու մեծ լուսանցքին վրայ, Ուշինկթընի եւ ինչու չէ նաեւ Մոսկուայի կողմէ «նախագահական գաղտնաբառ»ի մը պատրաստութեան  խոհանոցին մէջ բանակին նոր դեր մը տրուած է՞։

Չմոռնանք, որ անցնող քսան տարիներուն Լիբանանն ունեցաւ երեք նախագահներ, որոնք  Պաապտայի նախագահական պալատ հասան՝ ըլլալով բանակի մեծ դպրոցի շրջանաւարտները։

Անոնցմէ երկուքը՝ զօր. Էմիլ Լահուտը եւ զօր. Միշէլ Սուլայմանը, նախագահ ընտրուեցան ու հանեցին իրենց զինուորական տարազն ու կապեցին նախագահական փողկապը, իսկ այսօրուայ նախագահը՝ զօր. Միշէլ Աունը, որ բանակի դպրոցէն անցած գործիչ է, դարձեալ նախագահ դարձաւ, միշտ յենարան ունենալով բանակի օրերուն իր կազմած հանրութեան նեցուկը։

Ու եթէ այս ընդհանուր պատկերը հաշուի առնենք, ապա անպայման պիտի հասնինք այն եզրակացութեան, որ լիբանանեան խնդրին համար լուծում  գտնել փորձող ուժերուն համար շատ աւելի հեշտ է նախագահական ընտրութեան արշաւը (ըստ  լիբանանեան օրէնսդրութեան,  երկրի նախագահի ընտրութիւնը պէտք է կայացուի  յառաջիկայ տարի՝ 2022-ին) առաջ տանիլ վստահելով երկիրը միացնել կարողացող բանակին։

Զօր. Ժոզէֆ  Աուն, որ իրեն  նախորդող հրամանատարներուն  նման, նոյնպէս քատրային սպայ մըն է, մինչեւ այս պահը յայտնի է «մեղմ» կեցուածքներով, ան բնականոն կապեր ունի «Հըզպալլա»ի հետ, ու տարբեր առիթներով ալ կարողացած է երկրի ապահովութեան մականը իր ձեռքերուն մէջ պահել, ու միեւնոյն ժամանակ բաւական «ջերմ» կապեր ունի ամերիկացիներուն հետ։

 Անկախ այս հանգամանքներէն ալ բանակի միջոցաւ ընտրական խաղին մէջ մտնել փորձող շրջանային գերուժերուն համար շատ աւելի հեշտ պիտի ըլլայ իրենցմէ հեռու պահել գործող նախագահ զօր. Միշէլ Աունի եւ միւս կողմէ նախկին նախագահ Ս. Ֆրանժիյէի թոռան Սուլայման Ֆրանժիյէի միջեւ «սպասուած» պայքարի լեղի բաժակը։

Պարզ անոր համար, որ այս երկու գործիչներն ալ մեծ միաւորներով խաղացողներ են ու նաեւ անոնցմէ որեւէ մէկուն յաղթանակը աւելիով պիտի բաժնէ, առանց անոր «բաժնուած» պատկեր մ՚ունեցող քրիստոնէական գետինը։

Հետեւաբար նման վիճակներու մէջ, երբ բոլորը Լիբանանը պիտի դաւանին, որպէս առկայ մեծ լարուածութիւններու կարմիր հանգոյցները «քակող» եզերք, բոլորն ալ պիտի ուզեն, որ երկրի վարչապետներէն ՝Սաէպ Սալամի կողմէ օգտագործման դրուած «Լա ղալէպ, ուալա մաղլուպ» մօտեցումը իրականութիւն դառնայ։

Այդ մօտեցումը կը խօսի, ոչ յաղթող եւ ոչ ալ պարտուող սկզբունքի մը մասին, որ ամէնէն աւելի կրնայ ապահովել երկիր Լիբանանի կայունութիւնը, անդորրն ու մանաւանդ խաղաղութիւնը։

«Արեւելք»-Պլոկի հովանաւորն է «Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկութեան հայկական բաժանմունքը:

Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկութեան հայկական բաժանմունք


Բլոգը պատրաստվել է «Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկության աջակցությամբ։ Նյութերն արտացոլում են հեղինակների տեսակետները։ «Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկության աջակցությունը չի կարող դիտարկվել որպես հրապարակումների բովանդակության հաստատում»:

Լրահոս
Սագօ Արեան Սագօ Արեան
Ծնած է    Պէյրութի Պուրճ Համուտ  թաղամասը՝ 1972-ին:  Լրագրութիւնը իր  համար  հաւէս բան է,  մանաւանդ երբ    գիրը կը ճախրէ   առանց տեղի տալու խմբագիրներու  մկրատին: Հեղինակ է  երկու   բանաստեղծական  գիրքերու:  Տպագրութեան  կը սպասէ  երրորդ՝ «Թափուր պարտէզ»   հատորը, ինչպէս նաեւ՝  «Գում Գաբու կամ հայաստանցիներու  «դրախտը»  գիրքը: Չի  հաւատար, որ  «լեզուն  հայրենիք է»:Արտայայտուելու հիմնական  միջոցն արեւմտահայերէնն է:  
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture