Բողոքի ցոյցեր եւ խճողում ... Ի՞նչ կը կատարուի Պէյրութի մէջ... Մեծ հրդեհ Ծիծեռնակաբերդի մօտակայքը... Թուրքիա մտադիր է նոր գործողութիւն կատարել Իրաքի քիւրտերուն դէմ... Պաղտատցի Սերոբի յիշատակին...
«Լիբանանահայերու մեծ մասը այս երկրէն գանած է եւ բոլորին հայեացքը դէպի հայրենիք է». Համբիկ Թորոսեան
«Լիբանանահայերու մեծ մասը այս երկրէն  գանած  է  եւ բոլորին հայեացքը դէպի հայրենիք է». Համբիկ Թորոսեան
14 Յունիս 2019 , 00:27

«Արեւելք»ի հարցերուն կը պատասխանէ լիբանանահայ համայնքային գործիչ Համբիկ Թորոսեանը:

 

-Ի՞նչ է պէյրութահայ երիտասարդութեան վիճակը այս օրերուն, ի՞նչ խնդիրներ կը դիմագրաւեն, ի՞նչ դժուարութիւներ ունին եւ այդ առումով ապագան ինչպէ՞ս կը տեսնէք Լիբանանի հայ երիտասարդութեան:


Լիբանանահայ երիտասարդութիւնը կը դիմագրաւէ շատ մը հարցեր, որոնցմէ գլխաւորը   երկիրը հարուածող տնտեսական  տագնապն  է: Անգործութիւնը եւս շատ մեծ տեղ կը գրաւէ ներկայիս Լիբանանի մէջ, բացի այդ, Լիբանանին՝ Իսրայէլի սահմանամերձ ըլլալուն պատճառով միշտ պատերազմ կը սպառնայ, կան նաեւ քաղաքացիական պատերազմի հետեւանքով բարդուած արտաքին պարտքերը, որոնց  ընդհանուր  գումարը կ՚անցնի  100 միլիառ  ամերիկեան տոլարը։ Կայ նաեւ Սուրիոյ պատերազմէն ետք Լիբանան ներգաղթած սուրիացներու հարցը, որոնց թիւը անցաւ կ՚անցնի 2 միլիոնը, բան մը բացասական   ազդեցութիւն  կ՚ունենայ  երկրի  աշխատանքի, տնտեսութեան, մշակոյթի, ապահովութեան ոլորտներուն վրա,յ  եւ այդ բոլորը    կ՚ազդէ երիտասարդութեան եւ անոր ապագային վրայ:

Լիբանանահայ երիտասարդը, մանաւանդ հիմա, յուսահատութեան մատնուած է, յուսահատ է Լիբանանի ապագայով։ Յուսահատ են անոնք,  որոնք բարձրագոյն վկայականներ ստացած են, որովհետեւ, եթէ Լիբանանի մէջ տարեկան 60 հազար վկայեալ երիտասարդութիւն կայ, անոնցմէ 30 հազարը անգործ է, այդ պատճառով ալ միշտ արտագաղթի կը դիմեն:

Այս յուսահատ վիճակին մէջ շատեր կը դիմեն թմրամոլութեան, շատ մը լիբանանահայեր ոչ պաշտօնական յարաբերութիւններ կը մշակեն ասիական երկիրներէ, Ափրիկէէն Լիբանան հասած երիտասարդուհիներու հետ, որ նոյնպէս   կը սպառնայ անոնց ազգային ինքնութեան, դիմագիծին, նկարագրին: Միւս մարտահրաւէրը այն է, որ մեծ թիւով երիտասարդներ այսօր եկեղեցիէն, ազգային գիտակցութենէն ալ հեռու են, հետեւաբար հայապահպանութեան վտանգ կայ, լեզուն պահելու, գիտակցութիւնը պահելու վտանգ կայ: Մինչ մեր օրերուն, մենք 70-ականներուն որպէս պատանիներ, ապա 80-ականներուն, որպէս երիտասարդներ շատ աւելի հայրենասէր, հայրենիքի երազով մեծցանք, այսօր այդ մէկը չկայ, նախանձախնդրութիւնը չկայ հայութեան հանդէպ, հայրենիքի հանդէպ եւ օտարանալու մեծ վտանգ կայ:

Այս բոլորը հաշուի  առնելով, կարելի է ըսել, որ լիբանանահայ երիտասարդութիւնը մեծ  տոկոսը  մտադիր է գաղթել։ Շատեր  կ՚ուզեն արեւմուտք  հասնիլ, սակայն կը  մերժուին, եւ  անոնց  համար Հայաստանը կը մնայ որպէս միակ ապահով վայր, եւ հակառակ Հայաստանի  տնտեսական  ոչ  այդքան փայլուն  իրավիճակին,  լիբանանահայութիւնը  ուղղուածութիւնը  դէպի հայրենիք ՝ Հայաստան է։

 

-Ազգային իշխանութիւնները, եկեղեցին ի՞նչ քայլեր կը ձեռնարկեն այս հարցերուն առընթեր:


Անշուշտ, որպէս  Հայաստանեայց Առաքելական եկեղեցւոյ  եղբայրակցութիւն, մեզի համար ալ այս իրավիճակը դուռ կը բանայ մեծ մտահոգութիւններու, սակայն, դժբախտաբար մեր կարելիութիւնները սահմանափակ են։ Պատերազմի օրերուն, ըսենք, հայ երիտասարդները հայկական շրջաններէն դուրս չէին ելլէր եւ ատոր համար ալ հայկական մթնոլորտին մէջ կը մնային, իրար հետ կը գործակցէին, այսօր սակայն, ժամանակները ուրիշ են։ Կղզիացման, անձնասիրութեան, անձնակեդրոն ըլլալու ժամանակներ կ'ապրինք, եւ այդ  պատճառով ալ  երիտասարդութիւնը յայտնուած  է լճացած վիճակի մէջ։

Գաղութի ղեկավարութիւնը  ինչքան ալ  փորձէ  դրական լուծումներ  ապահովել,  վիճակը դժուար է, որովհետեւ  գիտակից մշակները, նուիրեալ դաստիարակները քիչ են այսօր։ Առաջուան  երեց սերունդը անցած է արդէն եւ նորերը եկած են, որոնք նախկիններուն տոկունութիւնը, համբերատարութիւնը, հանդուրժողականութիւնը չունին, եւ այս բոլորը մեզի համար  դարձած  են լուրջ մարտահարաւէրներ։


-Համայնքային դրութիւնով ղեկավարուող երկիր է Լիբանանը: Այսօր ի՞նչ է Լիբանանի ընդհանուր դժուարութիւնները ձեր տեսակէտով: Ի՞նչ խնդիրներ կը դիմագրաւէ Լիբանանը:


Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի հետեւանքով կուտակուած ներքաղաքական խնդիրները, համայնքային, դաւանանքային հարցերը մինչեւ այսօր Լիբանանի համար անլուծելի մնացած են:

Քաղաքացիական պատերազմէն ետք, Լիբանանի մէջ, պետական հաստատութիւններէն, ընկերային գրասենեակներէն, ապահովական մարմիններէն ներս ամէն տեղ փտածութիւն մուտք գործած է եւ կաշառակերութիւնը շատ զօրաւոր հիմք դրած է Լիբանանի մէջ: Լիբանանի մէջ եղող 18 համայնքներն ալ միշտ իրենց համայնքային շահերէն մղուած կը գործեն, ինչը կ'արգելակէ երկրի յառաջդիմութիւնը, կը խաթարէ ընկերային ապահովութիւնը: Եւ այսօր Լիբանանը, տնտեսական առումով, հասած է կործանման սեմին:

Անշուշտ արտաքին ճնշումներ ալ կան, որոնք  բոլորը իրենց ներգործութիւնը ունին Լիբանանի քաղաքական կեանքին մէջ: Իւրաքանչիւր տեղական կուսակցութիւն մէկու մը գործակալն է, եւ անոնցմէ դրդուած, անոնց քաղաքականութիւնն է որ կ՚ուզէ գործադրել Լիբանանի մէջ եւ այս բոլորը անշուշտ կ'անդամալուծէ երկիրը:

Լիբանանցիները գանած են իրենց ղեկավարներէն, քաղաքական այրերէն, այս կաշառքի, փտածութեան, կողոպուտի, թալանի պատճառով։ Բոլոր համայնքներէն ներս ընդվզում կայ, բողոք կայ, զայրոյթ կայ, եւ անոնք այս բոլորին մէջ մեղաւոր կը համարեն երկրի ղեկավարները, որոնք իրենց անձնական շահերէն, փառասիրութենէն մղուած, այս տագնապալի վիճակին հասցուցին  Լիբանանը:

 

-Ձեր կարծիքով, դէպի ո՞ւր կրնայ տանիլ այս չլուծուած հարցերու կոյտը:


Մենք կ'աղօթենք, որ այս իրավիճակը լաւանայ եւ աւելի դրական վիճակ մը ստանայ:

Իսկ որպէս հայութիւն եթէ պիտի ըսեմ, մեր հայեացքները դէպի հայրենիք է, հայրենիքի ուղղութեամբ է։ Մենք կը մաղթենք, որ մեր հայրենիքը աւելի բարգաւաճի, յառաջդիմէ եւ աւելի յոյսի եւ լոյսի երկրի վերածուի, որպէսզի պանդուխտ հայերս աշխարհի չորս կողմերէն այլեւս վերջնականապէս հաստատուինք մայր հողին վրայ, մեր երազած հայրենի հողին վրայ, այնտեղ կառուցենք, այնտեղ արարենք, այնտեղ գործենք եւ այնտեղ  ալ զԱստուած փառաբանենք։

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture