Սուրիոյ պատերազմէն ի վեր առաջին նշանակում. Տ. Աղան աբեղայ Երնջակեան ծառայութեան կոչուեցաւ Դամասկոսի մէջ... Հայաստանի մէջ մեկնարկած է սահմանադրական փոփոխութիւններու հանրաքուէի քարոզարշաւը... Սուրիոյ բանակը հարուածած է Հալէպի «Շէյխ աքիլ» շրջանին մէջ գտնուող թրքական յենակէտ մը... Լեզուական ծուղակներ (5). Արմենակ Եղիայեան...
Տէր Զօրով անցած հարսանեկան լուսանկար
Տէր Զօրով անցած հարսանեկան լուսանկար
10 Յունուար 2020 , 12:17

Եոզղաթցի Կղեմես եւ Ռեպեքա Քիւրքչեաններու հարսանեկան լուսանկարն է (Եոզղաթ, 1910 թ.): Սա Քիւրքչեան ընտանիքէն մնացած միակ լուսանկար - մասունքն է: Լուսանկարը ժամանակի ընթացքին մէջտեղէն պատռուած է, այնուհետեւ ամրացուած կպչուն ժապաւէնով: Դարձերեսի ձեռագիր գրութեան մէջ ներկայացուած է ընտանիքի ճակատագիրը եւ լուսանկարը փրկելու պատմութիւնը:





1915 թուականին, «Տեղահանութեան մասին» օրէնքի ընդունումէն ետք սկսաւ արեւմտահայերու զանգուածային բռնագաղթը, որուն ընթացքին խաղաղ բնակչութեան հանդէպ գործադրուեցան աննախընթաց բռնութիւններ: Հայերուն կը ստիպէին ուրանալ իրենց կրօնը: Սկսան զանգուածային տեղահանութիւններ դէպի Տէր Զօր, Ռաս Ուլ Այն, Մեսքենէ եւ այլ բնակավայրեր, որոնց կից ստեղծուեցան գաղթակայաններ:

1915 թուականին Կղեմես Քիւրքճեան Եոզկաթէն տեղահանուած ու քշուած է Տէր Զօր:

Ամուսինին ձերբակալուելէն եւ սպաննուելէն ետք անոր կինը` Ռեբեքան, փախուստի կը դիմէ եւ մազապուրծ կը փրկուի Եոզկաթի սարսափելի կոտորածներէն: Ամուսինէն մնացած միակ յիշատակը, զոր կինը կրցած է իրեն հետ առնել բռնագաղթի ժամանակ, հարսանեկան այս լուսանկարն է: Ռեբեքան զայն ծալած եւ պահած է իր մօտ` այդպիսով փրկելով ընտանիքէն մնացած թանկ մասունքը:


«Ես տեսայ, թէ բարբարոս ամբոխն ինչպիսի խոշտանգումներու կ'ենթարկէր դեռ հոգեվարքի ցնցումներու մէջ գտնուող մարդոց մարմինները. ոտքէն կը քաշէին, ձեռքէն, եւ որպէսզի զուարճացնէին իսլամ ամբոխը, ոստիկաններն ու ժանդարմները ատրճանակներով կը կրակէին աննկարագրելի այլանդակուած դիակներուն վրայ: Այնուհետեւ ամբոխը նետուեցաւ դէպի գերմանական հիւանդանոց՝ պոռալով. «Եաշասըն Ալմանիա» (կեցցէ՛Գերմանիան):

Իսլամները անվերջ կը կրկնէին, թէ Գերմանիան է մեղաւոր, որ իրենք այսպէս կը վարուին հայերուն հետ»:


Կիլիկիոյ կոտորածներու գերմանացի ականատեսի ուղեգրութենէն


Լուսանկարի աղբիւրը՝ Հայոց ցեղասպանութեան թանգարան-ինստիտուտի հաւաքածու
«100 ԼՈՒՍԱՆԿԱՐՉԱԿԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆՆԵՐ ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԵԱՆ ՄԱՍԻՆ» գրքէն

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture