Ոճիր Սիրիայում. Դեր Զորում սպանել են ղամիշլիցի հայ քահանային ու նրա հորը... Նիկոլ Փաշինյանն ու Աննա Հակոբյանը մեկնում են Ֆրանսիա... ԱՄՆ-ն չի մասնակցի թուրքական ռազմական օպերացիային Սիրիայում... Քիմ Քարդաշյանի նախնիները՝ Արդահանի գավառից, որ փրկվել են Ցեղասպանությունից. Լուսանկար...
Նախարարությունը ոչ թե պետք է փակվի, այլ ամեն երկրում իր ներկայացուցչությունն ունենա. Սիրիահայ
Նախարարությունը ոչ թե պետք է փակվի, այլ ամեն երկրում իր ներկայացուցչությունն ունենա. Սիրիահայ
21 December 2018 , 23:06

Երբ պատերազմը սիրիահայերին կանգնեցրել էր երկընտրանքի առջև՝ լքե՞լ բնակավայրը, թե՞ տեղափոխվել որևէ երկիր, Ջոզիկյանների ընտրությունը միաշանակ էր՝ Հայաստան, իսկ Հալեպը լքել ստիպված էին, քանի որ կորցրել էին ամբողջ ունեցվածքը: Խաչիկ Ջոզիկյանը կնոջ ու երեք զավակների հետ հաստատվեց հայրենիքում, ժամանակ չունեին երկար մտածելու. Գործել էր պետք: Խաչիկ Ջոզիկյանը նախ «Օգնիր եղբորդ» բարեգործական կազմակերպության մեջ որպես կամավոր ընդգրկվեց, ապա զավակների հետ որոշեց աշխատել զբոսաշրջության բնագավառում:

 

«Տարիքը նկատի առնելով, նյութական ներդրման բացակայությունը ևս՝ ստիպված ես տուրիստական ճյուղի մեջ աշխատեցի, քանի որ արաբերենին լավ էի տիրապեում: Շրջապատը շատ մեծ էր, սկսեցինք ներգնա տուրիստներ ընդունել, հետևեցինք զանազան դասընթացների, ես ու երկու երեխաներս աշխատում ենք այդ ճյուղի մեջ, բերում ենք տուրիստներ Լիբանանից ու ԱՄԷ-ից»,-Արևելքին պատմում է 65-ամյա սիրիահայը:

 

Բացի դրանից, նաև Սիրիայի դեսպանատանը կից գործող Սիրիայի համայնքը ներկայացնող մարմնի անդամ է, որի նպատակն է աջակցություն ցուցաբերել բոլոր այն սիրիացիներին, ովքեր իրավաբանական կամ այլ խնդիրների են բախվում: 9 անդամներից բաղկացած մարմնի նպատակն է այնպիսի աջակցություն ցույց տալ, որպեսզի նրանք հնարավորություն ունենան ցանկության դեպքում վերադառնալ Սիրիա: Իսկ շա՞տ են այդպիսի քաղաքացիները, Խաչիկ Ջոզիկյանը պատասխանում է.

 

«Չենք կարող ճշտել, որովհետև տակավին Սիրիայի վիճակը հանդարտ չէ, ժողովուրդը շատ վնասներ է կրել, բնակարանները քանդված են, գործատեղեր չունեն, չենք կարող ասել՝ քանի տոկոս կվերադառնա Սիրիա: Կան, բայց դեռ հստակ չէ»: Հստակ չէ նաև իրենց որոշումը, բայց որ Հայաստանում ևս կայանում են, սա ցույց է տալիս այն աշխատանքը, որ կատարում են հայրենիքում:

 

Խոսում է նաև Հայաստանի կողմից Սիրիային աջակցության այն ծրագրի մասին, որն ուղղված է պատերազմական երկրի վերականգնմանը: Սիրիան ժամանակին Հայաստանի կողքին է եղել, այսօր հայաստանը պարտք ունի կատարելու և սիրով է փորձում իրականացնել:

 

«Հայաստանի կառավարությունը տեղյակ է, որ վերականգման աշխատանքների մեջ ներդրումներ պիտի լինեն, և առյուծի բաժինը վերաշինության ճյուղում հանձնված է Հայաստանին, պատվիրակություն մեկնեց Սիրիա, որպեսզի օգնեն, և հնարավորություն է տրված, որպեսզի Հայաստանի ժողովուրդն իր հնարավորությունների չափով օգնի: Դրանք լինեն սնունդ, առողջապահական աջակցություն, թե ականազերծման աշխատանքներ: Սիրիայի կառավարության կողքին աշխատում ենք և ուզում ենք այս համադրումը ամենալավ ձևով առաջ գնա»,-նշում է հալեպահայ գործիչը:

 

Նա նշում է, որ հայտարարված են մրցույթներ այն հայ գործարարների համա, ովքեր պատրաստակամ են աջակցել Սիրիային, իսկ ինչ վերաբերում է Հայաստանում հաստատված սիրիահայերին, ապա վերջիններս, նրա համոզմամբ, կարողացել են իրենց դրսևորել, միայն քաղաքական կյանքում դեռ լիարժեք չեն ներգրավված:

 

«Մի շատ նուրբ հարց կա. Տակավին սիրիահայը լիիրավ ներգրավված չէ  հայաստանյան քաղաքական դաշտում, այո, հետևում ենք, պետության հետ ենք, բայց մեզ չի հետաքրքրում՝  ով է եղել, ինչ է եղել ղեկավարությունը: Մենք ներքին խոհանոցին տեղյակ չենք, բայց գոհ ենք, որ փոփոխություններ են տեղի ունենալու, ամեն ինչ լավ պիտի լինի: Օլիգարխ, բան որ օգտագործում ենք, այդքան էլ չի հետաքրքրում սիրիացուն, սիրիացին եկել, իր գլուխն է պահում,մենք աշխատող, ստեղծող ժողովուրդ ենք, երկրի գույնը փոխող ժողովուրդ եղանք: Հայաստանցին և սիրիացին շատ մոտ հարաբերությունների մեջ են, և երկու ներգաղթներն էլ, որ եղել են 46 և 60-ականներին, մեր սիրիահայերն են եկել, տեղավորվել Հայաստանում, դրա համար թե հայաստանցին գրկաբաց ընդունեց, թե սիրիահայը օտար չզգաց»,-ներկայացնում է Հայաստանի ակտիվ քաղաքացին:

 

Նրա համոզմամբ, սփյուռքի հետ աշխատանքը պետք է շատ ավելի նպատակային լինի, որպեսզի հնարավոր լինի ամրապնդել Հայաստան-սփյուռք կապը բոլոր առումներով, իսկ սփյուռքի նախարարության փակումը ընդունելի կլինի, եթե այն պատճառ չդառնա աշխատանքի ծավալների կրճատման: Բացատրում է այսպես.

 

«Պետք է լինեն մարդիկ, որոնք լավատեղյակ են գաղութի ներքին կյանքին, օրինակ Հալեպում գործում են երեք կուսակցություն, 11 համայնք, 15 ներկայացուցչություն կա, սփյուռքի նախարարության ներկայացուցիչը, որ գնում է այս քաղաքը, պետք է լավատեղյակ լինի համայնքին, որովհետև բոլորն էլ հին, թրծված մարդիկ են, որոնց հետ պետք է նախ լեզու գտնել, որ փոխհարաբերական կապը ճիշտ ընթանա: Չես կարող գնալ ու քոնը պարտադրել, պետք է նրանց հետ ճիշտ աշխատել, որ ամեն մեկն իր չափով ներդրումը բերի հայրենիքին, և հակառակը»: Այսինքն՝ ըստ նրա՝ սփյուռքի նախարարությունը պետք  յուրաքանչյուր երկրում ունենա իր ներկայացուցչությունը, որպեսզի իսկապես հնարավորև լինի օգտագործել սփյուռքի ուժը:

 

Իսկ եթե որոշվի, որ Սփյուռքի նախարարությունը պետք է ԱԳՆ-ին կից վարչության կարգավիճակ ձեռք բերի, ապա դա չպետք է լինի կրճատումների հաշվին: Նշում է. «Եթե 50 հոգու փոխարեն 10 հոգի աշխատեն, դա սխալ է, որովհետև գործը մեծ է, այսօր եթե ասում ենք՝ Հայաստանում  3 մլն ժողովուրդ կա, դրսում 9 մլն կա, ուրեմն պետք է կարողանալ այդքանին մոտ համապատասխան անձինք ունենա»,-կարծում է Խաչիկ Ջոզիկյանը:

Լրահոս
Ամենաընթերցվածը
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture