Եթե Սիրիայի հյուսիսի հայերը չեն ուզում Հայաստան գալ, ուրեմն դա մեր ձախողությունն է. Սևակ Արծրունի... Երեւանում ոստիկան է սպանվել, իսկ նրա գործընկերը վիրավոր է... ԱՄՆ-ն չի մասնակցի թուրքական ռազմական օպերացիային Սիրիայում... Քիմ Քարդաշյանի նախնիները՝ Արդահանի գավառից, որ փրկվել են Ցեղասպանությունից. Լուսանկար...
Երկու ամսվա համար եկանք, համարյա 7 տարի այստեղ ենք. սիրիահայ Ջորջ Քեոշկերյան
Երկու ամսվա համար եկանք, համարյա 7 տարի այստեղ ենք. սիրիահայ Ջորջ Քեոշկերյան
18 January 2019 , 23:40

Երկու ամսվա համար եկանք, համարյա 7 տարի այստեղ ենք. Վերնիսաժում արծաթի վաճառքով զբաղվող սիրիահայ Ջորջ Քեոշկերյանը գոհ է իր բիզնեսից

 

Արծաթագործ Ջորջ Քեոշկերյանը 7-րդ տարին է՝ ապրում է Հայաստանում: Սիրիական պատերազմից հետո նրա ընտանիքը դիմել էր ՀՀ քաղաքացիություն ստանալու հարցով, երբ պատրաստ էին անձնագրերը, որոշել էին երկու ամսով ժամանել Հայաստան, ստանալ անձնագրերը, զբոսնել հայրենիքում ու վերադառնալ Սիրիա: Բայց ստացվեց այնպես, որ հիմնական հաստատվեցին Հայաստանում:

 

«Երկու ամսվա համար եկանք, մնացինք, համարյա 7 տարի այստեղ ենք: Եկանք անձնագրերս վերցնելու, տղաս պիտի ծնվեր,  ծնվեց, և մնացինք այստեղ: Պատերազմը 100 տոկոսով պատճառ եղավ, որ հեռու մնանք Սիրիայից, պատերազմը համարյա վերջացավ, բայց հիմա լավ ենք, աշխատում ենք»,-Արևելք-ին պատմում է Քեոշկերյանը:

 

Նա այն փոքրաթիվ հայրենադարձներից է, որ չնայած դժվարություններին, դժգոհ չէ ո՛չ Հայաստանում ապրելու պայմաններից, ո՛չ այն գործունեության արդյունքներից, որ ծավալում է հայրենիքում, թեև աշխատանքը զերծ չէ դժվարություններից:

 

Ջորջ Քեոշկերյանը Վերնիսաժում արծաթեղենի վաճառքով է զբաղվում, սկզբնական շրջանում, երբ նոր էր հաստատվել Հայաստանում, փորձել է առանձին խանութում աշխատել, սակայն նորեկ սիրիահայի համար այն երկար չի տևել:

 

«Սկզբում խանութով սկսեցի, մեկուկես ամիս մնացի խանութի մեջ, չստացվեց, եկա ստեղ՝ Վերնիսաժ: Կարող էր ստացվել, բայց իմ պարագայում, որ, այո՛, հայրենիք եկել էինք, բայց ոչ մի մարդ չէր ճանաչում, նոր տեղ, նոր պայմաններ, մինչև մարդիկ ծանոթանան, իմանան՝ ինչ ես աշխատում, ոնց ես աշխատում, երկար ժամանակ է ուզում, իսկ այդ երկար ժամանակն էլ համբերություն է պահանջում, փող է պահանջում, հիմա գոհ ենք, թեև պայմանները մի քիչ դժվար են, որ ցրտին, տաքին կանգնում ենք, բայց աշխատում ենք»:

 

Աշխատանքի ծավալներն, իհարկե, անհամեմատելի են Հալեպի հետ, այստեղ եկամուտները նվազ են, իսկ ընտանիքը դեռ բնակարանի հարց չի լուծել, ու այս ամենը Քեոշկերյանի համար պատճառ չէ բողքելու: Իսկ բնակարանի, բիզնեսի ընդլայնման և այլ հարցերը դեռ վճռված չեն, քանի դեռ Սիրիայում իրենց խանութն ու տունը սպասում են տերերի որոշմանը:

 

«Խանութս վնասվել է, տունս լավ վիճակի մեջ է, բայց կյանքերս կորցրեցինք և եկանք ստեղ զրոյից սկսեցինք: Մինչև այն ժամանակ, որ դեռ տունս, խանութս Սիրիայում այդպես մնացել  են, չեմ կարող ասել, որ ինչ-որ բան որոշելու եմ ապագայի հետ կապված: Եթե կարողացա Սիրիայի ունեցավածքը վաճառել, կարող ենք այստեղ տուն, խանութ վերցնել»,-ասում է հայաստանաբնակ սիրիահայը, ում համար անընդունելի է եղել այլ երկրներում կեցության պայմաններ փնտրելու հեռանկարը:

 

«Կանադա, ԱՄՆ կարող է ականջին մի քիչ հաճելի է գալիս, որ այնտեղ լավ է, բայց ամեն տեղ էլ դժվարություն կա, նույն ինչ որ այստեղ էին անելու, պիտի գնան Կանադա, ԱՄՆ անեն, ինձ համար եթե համեմատություն տանես, ես այստեղ ավելի եմ նախընտրում, քան թե Կանադա, ԱՄՆ-ի սթրեսով կյանքը: Առաջին և ամենահիմնական բանը, որ հայրենիք է, երկրորդ , ամեն կողմ հայ են, օտար մարդ չկա, ուրիշ տեղ որ գնաս, խառնարան է, ամեն կողմից ժողովուրդ կա»,-բացատրում է Ջորջ Քեոշկերյանը:

 

Իսկ Հայաստանում իր երեխաների համար ապագա տեսնում է, եթե նրանք մեծանան ու ցանկանան ապրել հայրենիքում, ասում է. «Հիմա ինձ համար նորմալ է սա, աշխատում եմ, փառք ասծտո, չասեմ մեծ թվեր ենք աշխատում, բայց ապրում ենք: Իրենք թող որոշեն, մեծանան, հավանեցին, այստեղ թող մնան, աշխատեն, չհավանեցին, իրենք գիտեն, ես չեմ կարող  պարտադրել իրենց, Աստված տա, մինչ այդ այստեղ ավելի լավ պայմաններ լինեն, որ մարդիկ ետ գան»:

 

Նրանք, ովքեր եկել են Հայաստան, ըստ Ջորջ Քեոշկերյանի, կարողացել են հարմարվել տեղի պայմաններին, ինտեգրվել հայ ժողովրդին, ընդունել նրանց սովորություններն ու ապրելակերպը: «Երբ որ մարդ համոզված է լինում, որտեղ որ ապրում է, պիտի շարունակի ապրել, մի ձևով մի բան գտնում է կյանքը շարունակելու համար, ինքն էլ պայմաններին համակերպվում է, ինքն էլ սովորում է, սովորեցնում է, դա խնդիր չէ: Խառնվածների տարբերությունները չեն խանգարում»:

Լրահոս
Ամենաընթերցվածը
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture